Populaire bestemmingen SPANJE

LA GOMERA   

Oudheid

La Gomera is een echte vulkaantop die van de oceaanbodem oprijst en bestaat uit basaltrots van gestolde lava. Miljoenen jaren geleden is La Gomera uit de zee verrezen, men schat tussen 10-15 miljoen jaar geleden.
Ca. 3000 jaar geleden spraken schrijvers als Homerus al over de ‘eilanden van de gelukzaligen’. Tussen 1100 en 800 v.Chr. werden de Canarische Eilanden ontdekt door de Feniciërs, komend van het huidige Cádiz, en de Carthagers.
Over de herkomst van de oorspronkelijke bewoners is men het nog steeds niet eens. Volgens een van de theorieën vonden er vanaf ongeveer 3000 v.Chr. enkele immigratiegolven plaats van verschillende volksstammen uit het Middellandse-Zeegebied. Doorgaans worden de oorspronkelijke van de Canarische Eilanden Guanchen genoemd. De Guanchen leefden nog in de steentijd en waren herders en verzamelaars. Ze woonden in grotten en groeven. Rond het begin van onze jaartelling wordt La Gomera bezocht door een expeditie van koning Juba van Libië en Mauritinië.

Europeanen

In 1312 n.Chr. betrad de Italiaans Lancelotto Malocello het eiland Lanzarote en stichtte daar de nederzetting Teguise. Ook Mallorcaanse en Portugese handelaars waren zeer geïnteresseerd in de Canarische Eilanden bij hun zoektochten naar slaven en natuurlijke kleurstoffen. De eerste kaart van de archipel (1339), gemaakt door de Mallorcaanse cartograaf Dulcert, vermeldde al de benaming ‘Gommaria’. Men vermoedt dat het een afleiding is van de Berberstam der Ghomaren, die ca. 500 v. Chr. al vanuit Noord-Afrika naar La Gomera trokken. In 1402 veroverde de Normandiër Jean de Béthencourt Lanzarote voor de Castiliaanse kroon en kreeg de titel ‘koning van de Canarische Eilanden’.
De bevolking van Lanzarote kwam in opstand tegen De Béthencourt, maar die sloeg de opstand met behulp van zijn stadhouder Gadifer de la Salle neer. Koning Guadarfia liet zich dopen en de kapel van de vesting Rubicón werd de eerste bisschopszetel van de Canarische Eilanden. Stormenderhand veroverde De Béthencourt Fuerteventura, Lanzarote en El Hierro, maar la Gomera kreeg hij niet in handen. Op dat moment leefden er vier stammen op het eiland: Mulagua, Hipalan, Orone en Agana. In 1414 schonk De Béthencourt de Canarische Eilanden aan de Iberische graaf van Niebla.
Vanaf 1440 werden de Canarische Eilanden op hardhandige door de Peraza’s bestuurd en deze periode werd dan ook gekenmerkt door vele opstanden. In 1477 verkoopt Hernán Peraza de Jongere een groot deel van de bevolking als slaven aan Spanje of Noord-Afrika.

La Gomera definitief Spaans grondgebied

In de periode 1433-1479 voerden de Spanjaarden en de Portugezen strijd om de Canarische Eilanden. In 1479 werd de archipel in het Verdrag van Alcáçovas toegekend aan Spanje en Portugal mocht de Azoren, Kaapverdië en Madeira annexeren. In de laatste decennia van de 15e eeuw worden successievelijk alle Canarische Eilanden veroverd: in 1483 Gran Canaria, in 1488 La Gomera, in 1495 Tenerife en in 1496 La Palma. Bij de verovering van La Gomera in 1488 had op het eiland de grootste slachtpartij uit de geschiedenis plaats: bij een opstand tegen de veroveraars uit Castilië, waarbij wel Hernán Peraza werd vermoord, werden bijna alle bewoners gedood of als slaven verkocht. De Guanchen waren trouwens halverwege de 16e eeuw praktisch overal uitgestorven. De naam ‘Isla Colombina’ verwijst naar de band tussen La Gomera en Christoffel Columbus de ontdekkingsreiziger. Columbus legde op La Gomera drie keer aan, in 1492, 1493 en 1498. Het eiland werd gebruikt als ravitailleringsstation en als uitvalsbasis voor zijn expedities. In 1516 werd de familie Peraza de titel ‘Graven van La Gomera’ verleend.
In de 16e eeuw werden de Canarische Eilanden een belangrijke exporteur van suiker, dat verbouwd werd op grote suikerrietplantages. De suikerindustrie stortte echter in door de goedkope suiker uit Zuid-Amerika.
In de 17e eeuw stapte men over op de productie van wijn, maar door verschillende oorzaken nam de wijnproductie en –export eind 18e eeuw steeds verder af. De wijn op La Gomera bereikte echter nooit dezelfde kwaliteit als de wijn van Tenerife of Gran Canaria. Rond 1650 verhuisden de graven van La Gomera naar Tenerife en La Gomera werd onder het gezag van een bewindsman geplaatst. In 1743 werd een aanval van Engelse Korsaren op San Sebastián met succes afgeslagen. Op Tenerife werd in 1744 de eerste universiteit van de Canarische Eilanden gesticht.
In 1797 werden de Canarische Eilanden voor de laatste keer aangevallen door admiraal Horatio Nelson, die in dat jaar Santa Cruz de Tenerife aanviel. In de 19e eeuw werd karmijn, een natuurlijke verfstof van de luizen die op vijgcactussen leven, een belangrijk exportartikel. Maar ook deze lucratieve business was geen lang leven beschoren. Al snel kreeg de cochenille concurrentie van kunstmatige verfstoffen.

Canarische Eilanden provincie en vrijhandelszone

In 1821 werden de Canarische Eilanden een provincie van Spanje, met Santa Cruz de Tenerife als hoofdstad. Het gevolg hiervan was een oplaaiende rivaliteit tussen de twee grootste eilanden van de archipel, Gran Canaria en Tenerife. In 1836 werd op La Gomera en op andere eilanden het feodale stelsel afgeschaft en valt het eiland rechtstreeks onder de Spaanse kroon. De grootgrondbezitters kunnen hun rechten echter behouden, waardoor er voor de meerderheid van de bevolking weinig verandert.
In 1852 werd de hele Canarische archipel uitgeroepen tot vrijhandelszone door koningin Isabella II. Als Spanje zijn laatste koloniën verliest gaat het economisch weer veel slechter met de Canarische Eilanden want een hele afzetmarkt valt weg. Veel ‘Gomeros’ trokken naar Cuba, waar ze tot op heden een eigen, etnische groep vormen, de zogenaamde ‘guajiros’. In 1902 slaan Spaanse troepen opstanden van lokale onafhankelijkheidsbewegingen neer.
Tenerife werd ondertussen zo dominant dat men in 1911 besloot om hier wat aan te doen door elk afzonderlijk eiland een eigen bestuur (cabildo insular) te geven. In 1927 laaide de rivaliteit tussen Gran Canaria en Tenerife weer zó hoog op, dat de archipel definitief in twee provincies werd verdeeld: een westelijke provincie met El Hierro, Tenerife, La Gomera en La Palma, een oostelijke provincie met Gran Canaria, Fuerteventura en Lanzarote.
De cochenilleproductie was ondertussen volledig ingestort en veel inwoners van de Canarische Eilanden emigreerden naar Zuid-Amerika. Het volgende exportproduct werd de Canarische banaan, al in 1855 geïntroduceerd; rond 1900 kwam de bananenteelt goed op gang door initiatieven van Britse ondernemingen en de Noorse rederij Olsen. Door de Eerste Wereldoorlog kreeg de internationale handel grote klappen te verwerken en de bananenexport nam met 80% af, en ook nu had dat weer een emigratiegolf tot gevolg.

Franco-tijdperk

In 1931 werd de Tweede Spaanse republiek uitgeroepen, maar in 1936 greep generaal Franco de macht op de Canarische Eilanden en ontketende hiermee de Spaanse Burgeroorlog.
De Spaanse Burgeroorlog bracht echter alleen maar economische malaise en politieke isolatie. Ook aan de oorlogshandelingen ontkwamen de eilanden niet. In de Barranco del Infierno (Hellekloof) op Tenerife vonden bijvoorbeeld massa-executies plaats. De Canarische Eilanden vormden op dat moment het armste gebied van Spanje. Net na de Tweede Wereldoorlog woonden er nog ca. 50.000 mensen op Gomera (inmiddels nog maar 16.000).
Vanaf 1960 neemt het toerisme toe en vervangt in snel tempo de landbouw als belangrijkste bron van bestaan. Na de dood van generaal Franco in 1975 kwam er meer politieke openheid en democratie, en het toerisme beleefde een flinke opleving.

Canarische Eilanden autonoom en opkomst massatoerisme

In 1974 startte rederij Olsen met de eerste regelmatige veerdienst tussen de hoofdstad San Sebastián en Los Cristianos op Tenerife. In augustus 1982 kregen de Canarische Eilanden met nog een aantal andere Spaanse provincies een autonome status, en in 1986 behield de eilandengroep, ondanks de toetreding tot de Europese Unie, haar aparte status als vrijhandelszone. De status van hoofdstad werd verdeeld tussen Santa Cruz de Tenerife en Las Palmas de Gran Canaria. In Santa Cruz staan de hoofdkantoren van het Canarisch parlement, en de helft van alle departementen en ministeries. In Las Palmas bevinden zich de zetel van de bestuursraad van de regering, de gerechtshoven en de overige departementen en ministeries.
Een bosbrand in 1984 verwoestte bijna 10% van het totale bosareaal van La Gomera en kostte 20 mensen het leven.
De eilanden halen op dit moment hun inkomsten voor ca. 80% uit het massatoerisme. Toch berust de economie van kleinere eilanden als La Gomera nog altijd op landbouw en visserij.
In 1999 werd het vliegveld op La Gomera geopend.

Zie verder ook de geschiedenis van Spanje op Landenweb.

LA GOMERA LINKS

Advertenties
• Jouw reis voor de beste prijs - Prijsvrij.nl
• La Gomera Vliegtickets.nl
• Vakantiehuizen in La Gomera
• La Gomera Vliegtickets Tix.nl
• D-Reizen Zonvakantie La Gomera
• Ferry overtochten van en naar La Gomera
• La Gomera Vliegvakantie WTC
• Djoser Wandel - wandelreis Tenerife & La Gomera
• La Gomera Hotels
• Autoverhuur Sunny Cars La Gomera

Nuttige links

La Gomera Begint Hier (N)
Reisinformatie La Gomera (N)
Romans over Canarische Eilanden (N)
Startpagina La Gomera (N+E)
Telefoongids Spanje
Schrijf uw artikel over LA GOMERA

Bronnen

Canarische Eilanden
Van Reemst

Evers, K. / Canarische eilanden : Tenerife, La Gomera, El Hierro, La Palma, Gran Canaria, Fuerteventura, Lanzarote
Gottmer,

Leibl, M. / Gomera & Hierro
Van Reemst

Lipps, S. / La Gomera
ANWB

Lipps, S. / Wandelgids La Gomera en El Hierro
ANWB

Murphy, P. / Canarische eilanden
Kosmos-Z&K

Renouf, N. / Canarische eilanden
Kosmos-Z&K

Rokebrand, R. / Reishandboek Tenerife
Elmar

Schulze, D. / La Gomera
Deltas

Simonis, D. / Tenerife & La Gomera
Kosmos-Z&K

Williams, C. / Tenerife, including La Gomera
Rough Guides

CIA - World Factbook

BBC - Country Profiles

laatst bijgewerkt november 2019
Samensteller: Arie Verrijp / Geert Willems