Landenweb.nl

FUERTEVENTURA
 

Basisgegevens
  Officiële
  landstaal
  Spaans
  Hoofdstad  Puerto del Rosario
  Oppervlakte  1.660 km²
  Inwoners  113.275
  (2018)
  Munteenheid  euro
  (EUR)
  Tijdsverschil  -1
  Web  .es
  Code.  ESP
  Tel.  +34

Steden FUERTEVENTURA

Corralejo

Populaire bestemmingen SPANJE

AndalusieCatalonieCosta blanca
Costa bravaCosta del solEl hierro
FormenteraFuerteventuraGran canaria
IbizaLa gomeraLa palma
LanzaroteMallorcaMenorca
Tenerife

Geografie en Landschap

Geografie

De Canarische Eilanden (Spaans: Islas Canarias) liggen in de Atlantische Oceaan ten westen van Afrika, op dezelfde hoogte als Marokko. De archipel bestaat uit zeven bewoonde hoofdeilanden en zes kleinere eilanden.

De hoofdeilanden zijn Tenerife, Fuerteventura, Gran Canaria, Lanzarote, La Palma, La Gomera, en El Hierro. Vier kleine rotsachtige eilandjes zijn: La Graciosa, Montaña Clara, Alegranza en Los Lobos.

De Canarische Eilanden zijn geografisch gezien een deel van Afrika, maar politiek gezien behoren ze sinds de 15e eeuw tot Spanje. De eilandengroep bestaat uit twee provincies, onder de naam: Autonome Regio van de Canarische Eilanden.

advertentie

Fuerteventura SatellietfotoPhoto: Publiek domein

Fuerteventura is na Tenerife het grootste Canarische eiland. De totale oppervlakte 1731 km2 en het eiland is 110 kilometer lang en maximaal 30 kilometer breed.

Fuerteventura ligt op 115 kilometer van Kaap Jubuy in het tegenwoordige West-Sahara en bestaat uit het hoofdeiland Maxorata of Majorata, dat door de landengte Istmo de la Pred is verbonden met het zuidelijke schiereiland Jandía.

Fuerteventura is het oudste eiland van de Canarische Archipel, want steeg al tussen de 12 en 20 miljoen jaar geleden omhoog door onder andere vulkanische activiteit uit de Atlantische Oceaan. Maar de hoofdoorzaak van zijn ontstaan is een stijging van de zeebodem geweest. De laatste vulkaanuitbarstingen dateren van zo’n tienduizend jaar geleden.

Ten noordoosten van Fuerteventura ligt gescheiden door de maximaal vijftien meter diepe zee-engte El Río, het mini-eilandje Isla de Los Lobos. Op het maar 6 km2 grote eiland ligt een 127 meter hoge, uitgedoofde vulkaan.

advertentie

Landschap

Fuerteventura is vrij vlak en heeft een roodbruin woestijnlandschap van zand en stenen. Allen in het centrum liggen wat groene oases en het noorden heeft wat vruchtbare dalen. Het midden van het eiland bestaat uit een breed, langgerekt dal; iets meer naar het westen ligt een 722 meter hoog berglandschap met diep ingesneden dalen en wat palmoasen. Van noord naar zuid wordt het eiland verder doorsneden door een serie uitgedoofde, geërodeerde vulkanen.

Als het regent op het eiland, graaft de naar de dalen stromende watermassa diepe geulen in de heuvels de zogenaamde ‘barrancos’. Deze barrancos kunnen uiteindelijk dalen, of zelfs kloven en ravijnen worden. Op Fuerteventura zijn in het westen en het oosten enkele barrancos te vinden.

Centraal op het eiland en in het noorden liggen kale heuvels en lage bergen tot ongeveer 625 meter hoogte. In het zuiden liggen vrij steile, onbegroeide heuvels en het Jandia-massief, met als hoogste top de Pico de la Zarza, die ca. 807 meter hoog is.

advertentie

Jandia-massiefPhoto:Dreizung CC 3.0 Unported no changes made

In het noorden, bij La Oliva, ligt de Tindaya een ca. 400 meter hoge vulkaankegel, waarvan de steile hellingen bestaan uit trachiet, een marmerachtig vulkanische gesteente, dat door ijzeroxide rood gekleurd is. Andere hoge toppen zijn de Atalaya (726 m), de Montaña Tegú (645 m), de Cuchillos (625 m), de Temejereque (511 m), de Montaña Roja (312 m), en de Calderón Hondo (227 m).

De mooiste stranden, met een totale lengte van 55 km, liggen in het noorden en in het zuiden aan de oost- en westkust van het schiereiland Jandía. In het uiterste zuiden van het schiereiland ligt rondom de vuurtoren op Playa del Matorral een groen moerasgebied dat vanwege de bijzondere flora tot beschermd natuurgebied is verklaard. De goudgele en witte stranden zijn ontstaan door kalkafzettingen van zeedieren over een periode van tienduizenden jaren; de donkerkleurige zand- en kiezelstranden bestaan uit vermalen lavagesteente.

In het uiterste noordoosten ligt een prachtig duinengebied, El Jable (20 km2), dat samen met het eiland Los Lobos sinds 1982 een beschermd natuurgebied is: Parque Natural Dunas de Correlajo-Isla de Lobos. Bijzonder is hier het fenomeen van de ‘wandelende duinen’, dit zijn duinen die door de wind elk jaar een paar centimeter opschuiven.

De westkust is bezaaid met ruige klippen en hier en daar kleine baaien.

Klimaat en Weer

Door de nivellerende werking van de zee en de passaatwinden die de kou op een afstand houden, is het klimaat op Fuerteventura aangenaam en vrij constant. Toch kan het ’s winters wisselvallig zijn, met onaangenaam koele dagen.

In de zomer daarentegen kan vanuit de Sahara de hete, stoffige sirocco over het eiland waaien. De temperatuur kan dan in korte tijd wel 10°C stijgen tot boven de 40°C.

Fuerteventura kent de minste regendagen van alle Canarische eilanden. De meeste kans op regen is van november tot en met februari, maar over het algemeen kent Fuerteventura meer dan 300 zonnedagen per jaar.

Klimaattabel

janfebmaaaprmeijunjulaugsepoktnovdec
Dagtemperatuur in °C191920212324272726242119
Nachttemperatuur in °C121213131516181918171513
Zonuren per dag67889910108766
Dagen neerslag per maand321110000133
Neerslag in mm3623231350005285341
Watertemperatuur in °C181817171820202122222019

Planten en dieren

advertentie

Planten

De flora op Fuerteventura is door het droge klimaat veel minder uitbundig dan op de meeste andere Canarische eilanden.

Typisch voor het half woestijnachtige karakter van Fuerteventura is de lage aulaga-struik met zijn gele bloemen en andere struikachtige planten. Veel voorkomend zijn vetplanten, euphorbiasrtuiken (o.a. de op een cactus lijkende zuileuphorbia), mimosastruiken en de uit Midden-Amerika afkomstige agaveplant. De vijgcactus is uit Amerika overgebracht vanwege de cochenille-schildluis, waaruit vroeger een karmijnrode stof gewonnen werd.

De enige bomen van betekenis zijn de Canarische palmen, die vooral in de oasen groeien. In sommige barrancos groeien nog wat tamariskenbosjes. De zoutceders, die kunnen leven op zoutige zandgronden, vormen een speciale vorm van vegetatie.

advertentie

Dieren

Net zoals op de andere Canarische eilanden komen er ook op Fuerteventura geen grote wilde dieren voor. In de zandduinengebieden komen endemische vogelsoorten als de ‘bubara’ en de ‘corredor’ voor.

Opmerkelijk is de Haria-hagedis, de gekko komt bijna overal voor. Ook wilde konijnen en egels komen veel voor en eekhoornmarmotten komen pas sinds 1972 voor. Ze werden per toeval door iemand meegenomen van het Afrikaanse vasteland en hebben zich sindsdien geweldig vermeerderd.

Opvallend zijn de vele rondzwervende katten en de kudden geiten die schijnbaar aan niemand toebehoren.

Een typisch hondenras voor Fuerteventura is de bardino of ‘Perro de Ganado Majorero’. Sprinkhanenzwermen worden af en toe meegevoerd door de sirocco die over de westelijk Sahara waait.

Vogels zijn onder meer raven, aasgieren, meeuwen, buizerds, bonte hop, patrijzen en de zeldzame kraagtrap.

In de wateren rond het eiland zwemmen baarzen, makrelen, schollen, murenen, blauwe haaien, gladde haaien, roggen, zwaardvissen, tong en inktvissen. Op menu’s van de vele restaurants staan verder nog papegaaivis, zaagbaars, zeehecht en tonijn.

Geschiedenis

advertentie

Oudheid en eerste Europeanen

Ca. 3000 jaar geleden spraken schrijvers als Homerus al over de ‘eilanden van de gelukzaligen’. Tussen 1100 en 800 v.Chr. worden de Canarische Eilanden ontdekt door de Feniciërs, komend van het huidige Cádiz, en de Carthagers. De oudste vondsten dateren van 500-200 v.Chr.

De oudste kaart waarop de Canarische Eilanden voorkomen, dateert van 1339. Daarop staat ook Laforte Ventura, ‘het sterke avontuur’, aangegeven. Het is tot nu toe onbekend hoe het eiland aan deze naam is gekomen.

In 1402 veroverde de Normandiër Jean de Béthencourt Lanzarote voor de Castiliaanse kroon en krijgt daardoor de titel ‘koning van de Canarische Eilanden’. In de periode 1403-1405 veroverde Béthencourt Fuerteventura en stichtte Betancuria als hoofdstad, waarna hij terugkeerde naar het vasteland.

In 1414 schonk De Béthencourt de Canarische Eilanden aan de Iberische graaf van Niebla. Vanaf 1440 werden de Canarische Eilanden op hardhandige wijze door de Peraza’s bestuurd en deze periode werd dan ook gekenmerkt door vele opstanden.

Fuerteventura definitief Spaans grondgebied

In de periode 1433-1479 voerden de Spanjaarden en de Portugezen strijd om de Canarische Eilanden. In 1479 werd de archipel in het Verdrag van Alcáçovas toegekend aan Spanje. In de 16e en 17e eeuw bloeide op Fuerteventura de slavenhandel, maar Berbers en Algerijnse piraten plunderen regelmatig de kuststeden van het eiland. Honderden bewoners van het eiland werden ontvoerd.

Vanaf eind 17e eeuw volgden droogteperiodes elkaar snel op, zodat terugkerende hongersnood veel bewoners dwong om te emigreren.

Van 1730 tot 1736 vernietigen vulkaanuitbarstingen het zuiden van Lanzarote. Er ontstaat hongersnood waardoor een groot gedeelte van de bevolking naar Latijns-Amerika emigreerde. Er vluchten echter ook veel bewoners van Lanzarote naar Fuerteventura. In oktober 1740 werd Tuineje aangevallen door de Engelsen, maar het lukte een klein groepje boeren om de Engelsen op de vlucht te jagen in de Slag van Tamasite.

De hoofdstad Puerto del Rosario is vanaf 1797 ontstaan als haven van het meer landinwaarts gelegen gehucht Tetir. Een bron lokte veel geiten, wat de nieuwe nederzetting de naam Puerto de Cabras, ‘Geitenhaven’, opleverde. In 1835 maakte het kleine dorp zich los van Tetir en werd een zelfstandige gemeente.

Puerto de Cabras werd al snel de belangrijkste havenstad van Fuerteventura en in de 19e eeuw werd de stad uitgeroepen tot hoofdstad. De naam ‘Geitenhaven’ vonden de inwoners echter maar niets en in 1956 werd deze naam veranderd in Puerto del Rosario, ‘Haven van de Rozenkrans’.

Canarische archipel vrijhandelszone

Dankzij zijn grote agrarische betekenis schopte Antigua het kortstondig tot eilandhoofdstad in 1834-1835. In 1852 werd de hele Canarische archipel werd uitgeroepen tot vrijhandelszone. De economie van Fuerteventura bloeide hierdoor op, mede door de export van kleurstoffen, soda en kalk. Als Spanje zijn laatste koloniën verliest gaat het economisch weer veel slechter met de Canarische Eilanden want een hele afzetmarkt viel weg.

De oostelijke eilanden Lanzarote, Gran Canaria en Fuerteventura werden in 1927 samengevoegd en vormden vanaf die tijd de Spaanse provincie Gran Canaria.

Francisco Franco, op dat moment militair bevelhebber op de Canarische Eilanden, pleegde een staatsgreep tegen de regering in Madrid. De Spaanse Burgeroorlog brengt echter alleen maar economische malaise en politieke isolatie. De Canarische Eilanden vormden op dat moment het armste gebied van Spanje.

Vanaf eind jaren zestig nam het toerisme toe en verving in snel tempo de landbouw als belangrijkste bron van bestaan. In 1966 opende het eerste vakantiehotel zijn deuren. Het was de Casa Atlántica in Jandía, gebouwd door Gustav Schütte, de toeristische pionier van het eiland.

Na de dood van generaal Franco in 1975 kwam er meer politieke openheid en ook het toerisme beleefde een flinke opleving. In 1975 trok Spanje zich terug uit de laatste Afrikaanse kolonie, de Spaanse Sahara. Het daar gestationeerde vierduizend man sterke Vreemdelingenlegioen werd vervolgens naar Fuerteventura overgeplaatst. Ze gedroegen zich al snel als de heersers over het eiland, tot grote ergernis van vooral de jonge Majoreros. In 1980 kwam het in de hoofdstad Puerto del Rosario tot ware straatgevechten, waarna het legioen weer van het eiland afgehaald werd.

In 1982 kregen de Canarische Eilanden met nog een aantal andere Spaanse provincies een autonome status en in 1986 behield de eilandengroep, ondanks de toetreding tot de Europese Unie, haar aparte status als vrijhandelszone.

Zie verder ook de geschiedenis van Spanje op Landenweb.

Bevolking

Op alle Canarische eilanden samen wonen ca. 1,5 miljoen mensen. Fuerteventura telt ongeveer 100.000 inwoners (2017), van wie er ongeveer 38.000 in de hoofdstad Puerto del Rosario wonen.

De eilandbewoners, ook wel ‘Majoreros’ genoemd, stammen onder andere af van de Spanjaarden, de Normandiërs en de oude Canariërs, de Guanchen. Deze drie bevolkingsgroepen hebben zich in de loop der tijden met elkaar vermengd.

Taal

De Canarische bevolking spreekt Castilliaans Spaans ((Castellano), de officiële taal van Spanje. Het enige verschil is dat de uitspraak wat anders is en ze hebben een enigszins zangerig Caribisch accent.

Er zijn nog enkele Guanche-woorden in gebruik, onder andere ‘guagua’ voor bus en ‘papa’ voor aardappel.

Het Castellano (Castiliaans) is de officiële staatstaal sinds ca. 1250. In het buitenland wordt het Castellano eigenlijk altijd"Spaans" genoemd. Het Castellano is een Romaanse taal met veel afleidingen uit het Latijn, maar ook uit veel andere talen. Het Spaans bevat ca. 100 woorden die o.a. door de Visigoten naar het schiereiland zijn gebracht.

Tijdens de overheersing van de Moren zijn er ongeveer 4000 woorden in de Spaanse taal ingebracht. Verder zijn er veel woorden aan het Frans en het Italiaans en meer recent aan het Engels ontleend.

Voorbeelden van afleidingen zijn:

ArabischFransWest-GotischEngels
Alcázarmonjeguardialider
Aldeavinagreropamitin
Acequiamenútapatractor
Alcobacoquetaespuelafútbol

Het Castellano verschilt in sommige opzichten sterk van andere Romaanse talen, met name qua uitspraak. De letters van het Spaanse alfabet zijn: a, b, c, ch, d, e, f, g, h, i, j, k, l, ll, m, n, ñ, o, p, q, r, rr, s, t, u, v, x, y, z.

Godsdienst

Het christelijke geloof vestigde zich met de komst van de Spanjaarden op de Canarische Eilanden. Paters van verschillende monnikenorden stichtten kloosters en kapellen en zorgden voor de kerstening van de oorspronkelijke bevolking van de Canarische Eilanden.

De Canariërs zijn voor bijna 100% katholiek en hebben ter ere van de Heilige Maagd Maria veel kerken gebouwd. Naast de gewone nationale kerkelijke feestdagen worden er ook veel Mariafeesten en herdenkingsdagen van een groot aantal heiligen uitbundig gevierd. Tijdens bedevaarten (‘romerias’) worden beelden van Maria, Jezus of andere heiligen meegedragen.

De beschermheilige van de Canarische Eilanden is Maria Lichtmis of ‘Virgen de la Candelaria’.

Enkele bijzondere kerken op Fuerteventura

De klokkentoren van de parochiekerk van La Oliva, de grootste plaats in het noorden, is van zwarte lavasteen gemaakt. Opvallend aan de verder witte Nuestra Señora de Candelaria is het renaissanceportaal, het mudéjarplafond en een 18e-eeuwse wandschildering van het Laatste Oordeel.

De Santa María de Antigua, de kerk van Antigua, is in drie verschillende periodes gemaakt en kent daardoor verschillende architectuurstijlen. Halverwege de zestiende eeuw werd er begonnen met de bouw van een klein kappelletje en pas in 1785 kreeg de kerk zijn huidige vorm en werd er een klokkentoren bijgebouwd.

De vestingachtige Iglesia de Santa María van Betancuria stamt uit 1620 en bezit een beeld van Maria uit de 15e eeuw dat door Béthancourt werd meegebracht, en een houten Catalina, een van de oudste kunstwerken van Fuerteventura. Bovendien bevinden zich in de kerk mooi altaarretabel en een vergulde monstrans uit de 16e eeuw. Het dak werd in 1645 gemaakt door Juan Gómez. De kerk heeft drie schepen in mudéjarstijl (met houten plafond), die typerend voor Fuerteventura is.

In 1424 werd de kerk door paus Martinus IV gekozen tot de eerste Canarische kathedraal. In 1593 werd de kerk grotendeels verwoest en in de 17e eeuw weer opgebouwd.

Van de 17e eeuwse Nuestra Señora de la Regla van Pájara was het lang een raadsel waarom ze met Azteekse ornamenten versierd is en waarom de ze naar de schutspatrones van het Cubaanse Havana is genoemd. Op de hoofdgevel staan in steen gebeitelde poema’s, slangen en zonnen.

Naar nu blijkt heeft de steenhouwer van de gevel de motieven uit een Italiaans voorbeeldenboek overgenomen!

Samenleving

Bestuur

In het jaar 1821 werden de Canarische Eilanden een provincie van Spanje met als hoofdstad Santa Cruz de Tenerife. Sinds 1927 is de archipel verdeeld in twee provincies: Santa Cruz de Tenerife met de vier westelijke eilanden Tenerife, La Palma, La Gomera en El Hierro, ook wel genoemd ‘Canarias Occidentales’.

De provincie Las Palmas de Gran Canaria bestaat uit de drie oostelijke eilanden Gran Canaria, Fuerteventura en Lanzarote, ook wel genoemd ‘Canarias Orientales’.

Sinds 1983 zijn de twee provincies verenigd in de Autonome Regio van de Canarische Eilanden of ‘Comunidad Autónoma de Canarias’. De Canarische Eilanden kregen toen een beperkte autonome status en een regionale grondwet.

Het burgerlijk bestuur is in de hoofdstad Las Palmas de Gran Canaria gevestigd. Daarnaast heeft Fuerteventura, net als alle andere eilanden, een eilandraad, de zestig zetels tellende ‘Cabildo Insular’.

De Canarische Eilanden zijn in het Spaanse parlement vertegenwoordigd met 14 van de 350 zetels en in de Senaat met 11 van de 255 zetels. Elk eiland is verdeeld in gemeenten (‘municipios’) met aan het hoofd een burgemeester (‘alcalde’).

In totaal zijn er 77 gemeenten; Tenerife heeft met 31 gemeenten de meeste, El Hierro met 2 de minste. Voor de actuele politieke situatie van Spanje zie hoofdstuk geschiedenis.

Onderwijs

Voor alle kinderen bestaat er een leerplicht tussen de 6 en 16 jaar, maar veel kinderen gaan al vanaf hun tweede naar school. Ze krijgen les van half negen tot twee uur ’s middags.

Voor de kleine kinderen is het de school dan afgelopen, de oudere kinderen hebben nog een paar uur les na de siësta.

De meeste kinderen volgen gratis onderwijs, maar er zijn ook ouders die hun kinderen naar een katholieke particuliere school brengen.

Typisch voor de Canarische Eilanden

LUCHA CANARIA
Lucha Canaria is een Canarische ‘Guanche’-worstelsport die alleen op deze eilanden beoefend wordt. In een met zaagsel afgebakende cirkel (15 meter doorsnee) nemen twaalf worstelaars (‘luchadores’) van twee teams het paarsgewijs tegen elkaar op. De bedoeling is om met behulp van 43 voorgeschreven grepen de tegenstander binnen drie minuten op de grond te krijgen. De verliezer is degene die twee keer met een ander lichaamsdeel dan de voeten de grond heeft aangeraakt. Wie twee van de drie wedstrijden wint, heeft gewonnen.

GOFIO
Gofio is het oudste overgeleverde basisvoedingsmiddel van de Canarische oerbevolking. Dit zeer houdbare gerecht bestond uit meel van gerstekorrels, tegenwoordig echter uitsluitend van maïs. Gofio wordt nog steeds verkocht in de supermarkten, maar staat in traditionele restaurants niet zo vaak meer op het menu.

Economie

Tot voor dertig jaar geleden verdienden de bewoners van Fuerteventura hun geld vooral in de visserij, de veeteelt en de landbouw.

In vroeger tijden was Fuerteventura nog de graanschuur van de Canarische Eilanden, maar daar is niets meer van over. Veel landbouwgrond ligt braak door het gebrek aan water, waardoor het niet meer mogelijk is om winstgevend te werken. Op zich wordt er nog wel veel verbouwd op bepaalde plaatsen (gerst, tarwe, maïs, aardappelen, uien, tabak, dadels), maar dat is alleen bedoeld voor de lokale markt of voor eigen gebruik. Voor de export zijn alleen nog wat tomatenplantages in het zuiden van belang.

Het houden van geiten (bekende geitenkaas: queso majorero) levert nauwelijks nog wat geld op en ook de (verouderde) vissersvloot wordt alleen nog gebruikt om te voldoen aan de visconsumptie op het eiland (vooral zwaardvis, tonijn en sardine). Heel belangrijk voor de economie van Fuerteventura is het toerisme.

Vakantie en Bezienswaardigheden

Tegenwoordig is eigenlijk alleen de toeristenindustrie nog van groot belang voor de economie van het eiland.

Het toerisme is in vergelijking met eilanden als Gran Canaria en Tenerife pas laat op gang gekomen. Eind jaren zestig kwam de gang erin, maar pas in de jaren zeventig van de vorige eeuw kwam het toerisme echt goed op gang. In 1968 kwamen er nog maar 1400 buitenlandse toeristen naar Fuerteventura, in 1989 was dat aantal al opgelopen tot meer dan 300.000. Vanaf de jaren 2000 werd Fuerteventura jaarlijks door tienduizenden Nederlanders bezocht.

Er zijn momenteel vier echte toeristencentra die vooral door Duitsers bezocht worden: Corralejo, Caleta de Fustes, Costa Calma en Jandía Playa. Met haar unieke lange zandstranden is Corralejo de belangrijkste badplaats van Fuerteventura. Het is een bruisend plaatsje waar toeristen van verschillend allooi samenkomen. Zowel zonaanbidders, natuurliefhebbers en surfers brengen hier graag hun vakantie door. Deze mix zorgt voor een gezellige, dynamische sfeer, die ook in het uitgaansleven terug te vinden is. Historische gebouwen kent het dorpje niet, maar de omliggende natuur is des te meer de moeite waard. De directe omgeving van Corralejo bestaat uit uitgestrekte zandduinen en eindeloze stranden. Samen zijn deze beschermd natuurgebied, wat het unieke karakter ervan wel aangeeft. Niet alleen de stranden zijn prachtig, maar ook het pittoreske Isla de Lobos is zeker een bezoekje waard. Lees meer op de Corralejo pagina van Landenweb.

Klik op de menuknop bovenaan het scherm voor meer informatie

FUERTEVENTURA LINKS

Advertenties
• Fuerteventura Tui Reizen
• Fuerteventura Vliegtickets.nl
• Autohuur Fuerteventura
• Naar Fuerteventura met Sunweb
• Fuerteventura Hotels
• Fuerteventura Vliegtickets Tix.nl
• Vakantieveilingen bied mee op de beste deals

Nuttige links

Fuerteventura Reisstart (N)
Fuerteventura Start België (N)
Startpagina Fuerteventura (N)

Bronnen

Evers, K. / Gran Canaria, Fuerteventura, Lanzarote

Gottmer/Becht

Gawin, I. / Fuerteventura

Zuidnederlandse Uitgeverij

Grimm, P. / Lanzarote & Fuerteventura

Deltas,

Lipps, S. / Fuerteventura

ANWB

Schütte, H. / Fuerteventura

Van Reemst

CIA - World Factbook

BBC - Country Profiles

laatst bijgewerkt augustus 2021
Samensteller: Arie Verrijp / Geert Willems