Populaire bestemmingen SPANJE

EL HIERRO   

Oudheid en eerste Europeanen

Samen met de eilanden La Gomera en La Palma is El Hierro een van de jongste eilanden van de archipel met een leeftijd van ongeveer 2 miljoen jaar.
Ca. 3000 jaar geleden spraken schrijvers als Homerus al over de ‘eilanden van de gelukzaligen’. Tussen 1100 en 800 v.Chr. werden de Canarische Eilanden ontdekt door de Feniciërs, komend van het huidige Cádiz, en de Carthagers. De oudste vondsten dateren van 500-200 v.Chr. Ptolemaeus wist het in de 2e eeuw heel zeker: bij El Hierro hield de wereld op.

Bimbachen

De oorspronkelijke bewoners van El Hierro waren de Bimbachen, niet te verwarren met de Guanchen van de andere Canarische Eilanden. Ook de Bimbachen waren waarschijnlijk afkomstig van berberstammen uit Noord-Afrika, maar keiharde bewijzen hiervoor ontbreken nog steeds. Het was een vreedzaam volk dat leefde van de visvangst en in grotten woonde. In de streek van El Julán werden in 1870 prehistorische inscripties op de rotswanden ontdekt, waarvan ‘Los Lettreros’ (lettertekens) de belangrijkste zijn. Ze werden tot op heden niet ontcijferd.
In 1312 n.Chr. betreedt Lancelotto Malocello het eiland Lanzarote en stichtte daar de nederzetting Teguise. In 1402 veroverde de Normandiër Jean de Béthencourt Lanzarote voor de Castiliaanse kroon en krijgt daardoor de titel ‘koning van de Canarische Eilanden’.
In het desolate Bahia de Naos, ten westen van La Restinga, zette De Béthencourt in 1403 voet op El Hierro. Van hieruit ging hij het kleine aantal, goed in de bergen verstopte Bimbachen te lijf, de oorspronkelijke bewoners van El Hierro. Hij lokte de Bimbachenleider Armiche uit zijn schuilplaats om vredesonderhandelingen te starten. Armiche kwam geheel te goeder trouw naar de Spanjaarden toe, maar werd al snel met zijn hele gevolg in het gevang gegooid en later afgevoerd als slaven door Normandische en Castiliaanse kolonisten. In die tijd werd ook een feodaal stelsel ingevoerd, dat zich zou weten te handhaven tot halverwege de 19e eeuw.
De bevolking van Lanzarote kwam in opstand tegen De Béthencourt, maar die sloeg de opstand met behulp van zijn stadhouder Gadifer de la Salle neer. Koning Guadarfia liet zich dopen en de kapel van de vesting Rubicón werd de eerste bisschopszetel van de Canarische Eilanden. In 1414 schonk De Béthencourt de Canarische Eilanden aan de Iberische graaf van Niebla.
Vanaf 1440 werden de Canarische Eilanden op hardhandige door de Peraza’s bestuurd en deze periode werd dan ook gekenmerkt door vele opstanden.

El Hierro definitief Spaans grondgebied

In de periode 1433-1479 voerden de Spanjaarden en de Portugezen strijd om de Canarische Eilanden. In 1479 werd de archipel in het Verdrag van Alcáçovas toegekend aan Spanje en Portugal mocht de Azoren, Kaapverdië en Madeira annexeren. In de laatste decennia van de 15e eeuw worden successievelijk alle Canarische Eilanden veroverd: in 1483 Gran Canaria, in 1488 La Gomera, in 1495 Tenerife en in 1496 La Palma. De Guanchen waren halverwege de 16e eeuw praktisch overal uitgestorven. In deze eeuw werden de Canarische Eilanden een belangrijke exporteur van suiker, dat verbouwd werd op grote suikerrietplantages.
In 1634 kozen Franse geografen Punta de Orchilla, het meest westelijke puntje van El Hierro en daarmee Europa, uit voor de situering van de nulmeridiaan, die echter in 1883 verschoven werd naar Greenwich.
Ondertussen was de suikerindustrie ingestort door de goedkope suiker uit Zuid-Amerika.
In de 17e eeuw stapte men over op de productie van wijn, maar door verschillende oorzaken nam de wijnproductie en –export eind 18e eeuw steeds verder af. Op Tenerife werd in 1744 de eerste universiteit van de Canarische Eilanden gesticht.
In 1797 werden de Canarische Eilanden voor de laatste keer aangevallen door admiraal Horatio Nelson, die in dat jaar Santa Cruz de Tenerife aanviel. In de 19e eeuw werd karmijn, een natuurlijke verfstof van de cochenilleluis, een belangrijk exportartikel.
In dezelfde eeuw riep de regering in Madrid El Hierro uit tot verbanningsoord. Vooral intellectuelen en in ongenade gevallen politici werden naar het eiland gestuurd. Sommige bannelingen wisten te ontvluchten naar Zuid-Amerika, waar ze de revolutionaire bevrijdingsbewegingen ondersteunden.

Canarische Eilanden provincie en vrijhandelszone

In 1821 werden de Canarische Eilanden een provincie van Spanje, met Santa Cruz de Tenerife als hoofdstad. Het gevolg hiervan was een oplaaiende rivaliteit tussen de twee grootste eilanden van de archipel, Gran Canaria en Tenerife. In 1836 werd op La Gomera en op andere eilanden het feodale stelsel afgeschaft.
In 1852 werd de hele Canarische archipel uitgeroepen tot vrijhandelszone door koningin Isabella II. Als Spanje zijn laatste koloniën verliest gaat het economisch weer veel slechter met de Canarische Eilanden want een hele afzetmarkt valt weg. In 1902 slaan Spaanse troepen opstanden van lokale onafhankelijkheidsbewegingen neer. Tenerife is ondertussen zo dominant geworden dat men in 1911 besluit om hier wat aan te doen en elk afzonderlijk eiland een eigen bestuur te geven.
In 1927 laaide de rivaliteit tussen Gran Canaria en Tenerife weer zo hoog op, dat de archipel definitief in twee provincies werd verdeeld: een westelijke provincie met El Hierro, Tenerife, La Gomera en La Palma, een oostelijke provincie met Gran Canaria, Fuerteventura en Lanzarote.
De cochenilleproductie was ondertussen volledig ingestort en veel inwoners van de Canarische Eilanden emigreerden naar Zuid-Amerika. Het volgende exportproduct werd de Canarische banaan, in 1855 geïntroduceerd. Door de Eerste Wereldoorlog kreeg de internationale handel grote klappen te verwerken en de bananenexport nam met 80% af, en dat had ook weer een emigratiegolf tot gevolg.

Franco-tijdperk

In 1931 werd de Tweede Spaanse republiek uitgeroepen, maar in 1936 greep generaal Franco de macht op de Canarische Eilanden en ontketende hiermee de Spaanse Burgeroorlog.
De Spaanse Burgeroorlog bracht echter alleen maar economische malaise en politieke isolatie. Ook aan de oorlogshandelingen ontkwamen de ielanden niet. In de Barranco del Infierno, de hellekloof, op Tenerife vonden bijvoorbeeld massa-executies plaats. De Canarische Eilanden vormden op dat moment het armste gebied van Spanje.
Vanaf 1960 neemt het toerisme toe en vervangt in snel tempo de landbouw als belangrijkste bron van bestaan. Na de dood van generaal Franco in 1975 kwam er meer politieke openheid en ook het toerisme beleefde een flinke opleving.

Canarische Eilanden autonoom en opkomst massatoerisme

In augustus 1982 kregen de Canarische Eilanden met nog een aantal andere Spaanse provincies een autonome status, en in 1986 behield de eilandengroep, ondanks de toetreding tot de Europese Unie, haar aparte status als vrijhandelszone. De status van hoofdstad werd verdeeld tussen Santa Cruz de tenerife en Las Palmas de Gran Canaria. In Santa Cruz staan de hoofdkantoren van het Canarisch parlement, en de helft van alle departementen en ministeries. In Las Palmas bevinden zich de zetel van de bestuursraad van de regering, de gerechtshoven en de overige departementen en ministeries.
De eilanden halen op dit moment hun inkomsten voor ca. 80% uit het massatoerisme. Toch berust de economie van de kleinere eilanden als El Hierro nog altijd op landbouw en visserij. El Hierro werd in januari 2000 door de Unesco op de lijst van biosfeerreservaten geplaatst.

Zie verder ook de geschiedenis van Spanje op Landenweb.


EL HIERRO LINKS

Advertenties
• El Hierro Zonvakanties WTC
• Eliza was here
• Hotels El Hierro
• Cheaptickets El Hierro

Nuttige links

Reisinformatie El Hierro (N)
Romans over Canarische Eilanden (N)
Telefoongids Spanje
Willgoto Canarische Eilanden (N)
Schrijf uw artikel over EL HIERRO

Bronnen

Evers, K. / Canarische Eilanden : Tenerife, La Gomera, El Hierro, La Palma, Gran Canaria, Fuerteventura, Lanzarote
Gottmer

Leibl, M. / Gomera & Hierro
Van Reemst

Lipps, S. / Wandelgids La Gomera en El Hierro
ANWB

Murphy, P. / Canarische Eilanden
Kosmos-Z&K

Renouf, N. / Canarische Eilanden
Kosmos-Z&K

Rochford, N. / Wegwijzer voor La Palma en El Hierro : een landschapsgids
Sunflower Books

CIA - World Factbook

BBC - Country Profiles

laatst bijgewerkt August 2017
Samensteller: Arie Verrijp / Geert Willems