Geschiedenis   

Wil je persoonlijke reistips ontvangen? Klik hier.

In 1894 werd Togoland, waar het huidige Togo deel van uitmaakte, een Duitse kolonie. Na de Eerste Wereldoorlog werd het gebied onder mandaat geplaatst van de Volkerenbond, waarbij Groot-Brittannië de westelijke helft en Frankrijk de oostelijke helft zou besturen. Het westelijke gedeelte werd in 1956 gevoegd bij het naburige Goudkust (samen het latere Ghana), terwijl het oostelijke gedeelte na een referendum in datzelfde jaar een autonome republiek werd. In 1960 werd Togo volledig onafhankelijk van Frankrijk. De eerste president van de nieuwe republiek, Sylvanus Olympio, werd in 1963 aan de kant gezet door een militaire staatsgreep onder leiding van kolonel Etienne Gnassingbe Eyadéma. In januari 1967 benoemde deze zichzelf tot president, hetgeen hij tot zijn (onverwachte) dood op 5 februari 2005 is gebleven. Het bewind van Generaal Eyadéma kenmerkte zich vooral door repressie van het volk en diende om de belangen van het leger te beschermen.

Op de dag van het overlijden van Generaal Eyadéma werd diens zoon Faure Gnassingbé door het leger benoemd tot (interim) President. Deze coup d’etat maakte alle vorderingen die Togo in het democratiseringsproces had gemaakt in het afgelopen jaar te niet. De Europese Unie besloot de tijdelijke hervatting van de EU-hulp stil te leggen. De AU, ECOWAS en de rest van de internationale gemeenschap heeft deze coup sterk veroordeeld.

Onder druk van de AU en ECOWAS is Faure Gnassingbé afgetreden en werden presidentiële verkiezingen georganiseerd op 24 april 2005. Gnassingbé won deze verkiezingen met 60% van de stemmen. Een coalitie van oppositiepartijen onder leiding van Bob Akitani behaalde 40%. Oppositie stelde dat er fraude in het spel was, waarbij onder andere met de stembus-kaarten gesjoemeld was. De uitslag van de verkiezingen leidde tot rellen, onregelmatigheden, doden en een vluchtelingenstroom van bijna 40.000 personen naar buurlanden Benin en Ghana. Ook werd het Duitse Goethe-Instituut in brand gestoken.

De regionale organisatie ECOWAS, gesteund door de internationale gemeenschap, heeft getracht om partijen (regering van de heer Gnassingbé en de UFC-oppositie van de heer Olympio) bij elkaar te brengen in een brede regeringscoalitie van nationale eenheid. De regering zou belast worden met het organiseren van parlementaire verkiezingen. President Gnassingbé heeft daarom besloten een coalitie te vormen met enkele gematigde oppositiepartijen, waarbij Edem Kodjo (CPP) als premier werd benoemd. In september 2006 wordt Yawovi Agboyibo van de oppositie als premier benoemd met als taak een regering van nationale eenheid te vormen en verkiezingen uit te schrijven. In oktober 2007 worden verkiezingen gehouden, de regeringscoalitie wint de verkiezingen.

In september 2008 wordt Gilbert Houngbo benoemd tot premier. In juni 2009 schaft Togo de doodstraf af.
In januari 2010 ziet Togo af van deelname aan de Afikacup (voetbal). Nadat twee officials zijn gedood in een schietincident in Angola. In maart 2010 werd Gnassingbe gekozen tot president. In juni 2012 zijn er protesten van de oppositie tegen een verandering in het kiesstelsel dat de regering zou bevoordelen. In juli 2013 zijn er verkiezingen, de regeringspartijen winnen twee derde van de zetels. In mei 2015 weigert oppositiekandidaat Jean-Pierre Fabre de uitslag van voornoemde verkiezingen te erkennen. West-Afrikaanse leiders proberen te bemiddelen in dit conflict. Demonstranten in verschillende steden eisen in augustus en september 2017 het herstel van de grondwet van 1992, waardoor het aantal presidentiële termijnen weer tot twee wordt beperkt.

TOGO LINKS

Advertenties
• Rondreis Ghana, Togo en Benin
• Togo Vliegtickets.nl
• Baobab Rondreis Togo
• Hotels Togo
• Togo Vliegtickets WTC

Nuttige links

Reisinformatie Togo (N)
Telefoongids Togo
Togo Startnederland (N)
Schrijf uw artikel over TOGO

Bronnen

Elmar Landeninformatie

CIA - World Factbook

BBC - Country Profiles

laatst bijgewerkt oktober 2020
Samensteller: Arie Verrijp / Geert Willems