ALGERIJE   

Wil je persoonlijke reistips ontvangen? Klik hier.

Economie

Na jaren van negatieve groei, mede het gevolg van de verlammende uitwerking van het geweld op het dagelijks leven, verbeterden de perspectieven vanaf 1994. Een overeenkomst in 1994 met het IMF en de Wereldbank bracht een programma van leningen en een structureel aanpassingsprogramma, waaraan ook de Europese Unie heeft bijgedragen. Voorts kwam er een schuldenregeling met de Club van Parijs die de druk van de schuldendienst op de begroting aanzienlijk verlichtte. De overgang naar een markteconomie heeft de arbeidsmarkt verslechterd. Vele werklozen zoeken hun heil in de informele ‘zwarte’ economie.

In het huidige regeringsprogramma wordt de nadruk gelegd op de noodzaak van economische groei en integratie in de wereldeconomie, die moet worden gerealiseerd door aanmoediging van (buitenlandse) investeringen en het uitvoeren van een privatiserings- en liberaliseringsprogramma. Hiertoe werden onderhandelingen met het oog op toetreding tot de WTO geïntensiveerd, een tarief ontmantelingsprogramma geïnitieerd en een associatieakkoord met de Europese Unie gesloten. Na de omwenteling zijn lange termijn economische uitdagingen de diversificatie van de economie, de versterking van de private sector, het aantrekken van buitenlandse investeringen en het zorgen voor adequate banen voor jongere Algerijnen. Het bruto binnenlands product per hoofd van de Algerijnse bevolking bedroeg in 2017 15.000 dollar. Alle economische sectoren groeiden in die periode met uitzondering van de olie- en aardgassector, waar de productie sinds 2006 gedaald is. De ontwikkeling van de infrastructuur en de landbouw, twee grote segmenten van de niet aan de olie gerelateerde economie, leverden een belangrijke bijdrage aan de groei van het bbp. De inflatie, die steeg tot bijna 9% in 2012 als gevolg van een expansief begrotingsbeleid, is sindsdien gedaald tot 5,5% in 2017.

De snelle daling van de olieproductie en -uitvoer heeft geresulteerd in een vermindering van het begrotingsoverschot en zal, als het zo blijft, ernstige consequenties voor de overheidsbegroting hebben. De economie blijft desondanks zeer sterk afhankelijk van de oliesector, die nog steeds goed is voor ongeveer een derde van het bruto binnenlands product en 98% van de export. Opmerkelijk is dat het binnenlandse energieverbruik toeneemt terwijl de olieproductie afneemt.

De gehele olie- en aardgassecor in Algerije is al decennia lang genationaliseerd en ondergebracht bij de multinational SONATRACH (Société Nationale pour la Recherche, la Production, le Transport, la Transformation, et la Commercialisation des Hydrocarbures s.p.a.). Sonatrach is het grootste bedrijf in Algerije en Afrika met in 2010 een omzet van meer dan 56 miljard dollar en behoort tot de top-15 van grootste olie- en gasondernemingen ter wereld. SONATRACH exploiteert ook nog concessies in Jemen, Libië, Mauritanië, Peru en Venezuela en is ook actief in de petrochemie en de ontzilting van zeewater.

Naast de olie en het aardgas zijn dadels het belangrijkste exportproduct van Algerije, een veeg teken dat de niet-olie gerelateerde onderdelen van de economie niet erg veel voorstellen. Voedingsmiddelen worden ook op grote schaal geïmporteerd, en veel Algerijnen zijn grotendeels afhankelijk van geld dat familieleden in het buitenland naar Algerije sturen.

Slechts een vijfde van het landoppervlak is voor de landbouw te benutten, vooral weidland en maar 3% als akkerbouwland. In het noordwesten van Algerije zijn de beste landbouwgronden te vinden, met name rond de stad Tlemcen, die daardoor in de 14e eeuw de hoofdstad van de Maghreb was. Deze regio staat ook bekend om haar wijngaarden, en hier startten de Fransen met het produceren van wijnen. De beste wijnen werden rond Tlemcen en ten zuiden van Oran geproduceerd.

Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog begon Algerije systematisch en met veel succes te zoeken naar bodemschatten. IJzererts werd gevonden bij Tindouf (Zuidwest-Algerije) en Oueza (Noordoost-Algerije), kolen in de omgeving van Béchar (West-Algerije). Grote fosfaatvoorraden liggen bij Tebessa (Noordoost-Algerije), vlak bij de grens met Tunesië. Verder vond men zink, lood en mangaan, in het Ahaggar-gebergte uranium, platina, goud en wolfram.

Door de beroerde economische staat van Algerije wordt de informele economie steeds belangrijker voor het land en zijn inwoners. Naar schatting is nu al tientallen procenten van de beroepsbevolking werkzaam in de informele economie, zelfstandig of in kleine ondernemingen. Een veel gebruikte methode om buiten de reguliere markt om te handelen is 'trabendo', waarbij vanuit andere landen, vaak Frankrijk, handel gesmokkeld wordt naar Algerije en daar op de zwarte markt verhandeld wordt.

In februari 2015 maakte het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking bekend dat Algerije nauwer wilde samenwerken met Nederland op economisch gebied. Door allerlei handelsbarrières waren op dat moment nog maar weinig Nederlandse bedrijven actief in Algerije. Men wilde de wederzijdse handel versterken en Nederland steunde Algerije in haar streven om lid te worden van de Wereldhandelsorganisatie. Met name in de maritieme infrastructuur en de land- en tuinbouw liggen er voor Nederlandse bedrijven kansen. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek werd er in 2014 voor ca. 2,3 miljard euro aan goederen ingevoerd uit Algerije, in 2013 was dat nog ca. 3,1 miljard euro. Wat de uitvoer betrof: in 2014 werd er voor bijna 1 miljard euro aan goederen naar Algerij uitgevoerd, in 2013 was dat nog iets meer dan 1,1 miljard.

Verrassend voor een islamitisch land is het feit dat Algerije een aantal uitstekende wijnen (heeft) voortgebracht. Algerije is zelfs een van de oudste wijn-producerende landen ter wereld en is, zelfs nog vóór de komst van Romeinen, al door de Berbers geïntroduceerd. Foeniciërs, Grieken en Romeinen vergrootten het areaal verder en onder Spaanse en Turkse overheersing werden er meer druivensoorten geïmporteerd. Onder de Fransen groeide de wijnmakerij uit tot een economisch waardevolle bezigheid. In 1938 was er een oppervlakte aan wijngaarden van 400.000 ha die jaarlijks 1,5 miljard liter wijn produceerden en Algerije was op dat moment een van de grootste wijnexporteurrs ter wereld.

Van die grote oppervlakte is nu nog maar ca. 70.000 ha over, bijna uitsluitend in de vruchtbare kuststrook aan de Middellandse Zee. De belangrijkste wijnregio's, ook nu nog, zijn Ain-Bessem-Bouira, Coteaux du Zaccar, Médéa, Dahra, Monts du Tessala, Coteaux de Tlemcen en Coteaux de Mascara. Na de onafhankelijkheid stortte de productie in en in de burgeroorlog bleef er niet veel meer van over. Nu probeert men de wijnbouw weer nieuw leven in te blazen, niet alleen met staatsgecontroleerde bedrijven, maar ook door particuliere wijnboeren. De meest gewaardeerde en populaire wijn was de Coteaux de Mascara.

ALGERIJE LINKS

Advertenties
• Algerije Vliegtickets.nl
• Hotels Algerije
• Algiers Vliegtickets WTC
• Ferry overtochten van en naar Algerije
• Algiers Vliegtickets Tix.nl

Nuttige links

Algerije Reisstart (N+E)
Algerije Startnederland (E+N)
Reisinformatie Algerije (N)
Startpagina Algerije (N)
Artikelen en Reisverhalen over ALGERIJE
  Reizen met de Toeareg door de Sa..

Bronnen

Agada, Birgit / Algerien : Kultur und Natur zwischen Mittelmeer und Sahara
Trescher

BBC - Country Profiles 

Beker, Michel / Algerije
KIT Publishers/Oxfam Novib

CIA - World Factbook 

Elmar Landeninformatie

Ham, Anthony / Algeria
Lonely Planet

Kagda, Falaq / Algeria
Marshall Cavendish

Oakes, Jonathan / Algeria
Bradt Travel Guides

laatst bijgewerkt juni 2020
Samensteller: Arie Verrijp / Geert Willems